Zing voor dit volk de vissersblues

recensie
Spoo Pee Doo ()
recensie door in

Een man trekt een nachtje door in de kroegen van Gent, het had een roman van Brusselmans kunnen zijn. Spoo Pee Doo is echter een urgente levering van Dimitri Verhulst, de meest poëtische prozaïst van het Tochtgat aan de Noordzee. In zijn beste Verhulstiaans, melodieuze boventoon van het schoon Vlaams, geeft hij het antwoord dat niemand gaf op de waanzin van het terrorisme op eigen bodem: “Je bent er wie je bent, dat valt altijd tegen, maar het is wel oprecht.”

lees verder

Seks en drugs en put ‘n’ call

recensie
De Solipsist ()
recensie door in

Laat ik voor de verandering deze inleiding vervangen door een ontboezeming: ‘De Solipsist’ van Wilfried Hendrickx heeft mijn val gebroken. De weergaloze mix van filosofie, humor en spanning was precies wat ik nodig had om even wat mentale ademruimte te vinden in dit duistere ondermaanse. Het leven is absurd maar, in de woorden van de als personage opgevoerde Bob Dylan: “Je kunt niet zomaar alle moraal overboord gooien. Het moet ook over goed en kwaad gaan, man. Djeezes!”

lees verder

Overpeinzingen van een betweter

recensie
Wil ()
recensie door in

Wanneer een recensie of artikel begint met woorden in de trant van ‘over de Tweede Wereldoorlog zijn al veel boeken/films verschenen’ krijg ik van de weeromstuit zin om de desbetreffende publicatie uit het raam te smijten. Want ja: er zijn al veel boeken en films over die oorlog verschenen, maar dat geldt ook voor andere universele thema’s als bijvoorbeeld ‘liefde’, ‘familie’ en ‘sociale strijd’. ‘Oorlog’ – en dan vooral: de meest recente die op het eigen West-Europese grondgebied is uitgevochten – is toch vooral een logisch onderwerp in de literatuur en andere kunsten.

lees verder

Hoe boekhandelaars stenen kunnen verleggen in rivieren

interview

interview door in

Afgelopen augustus heb ik mij teneinde de wereld wat rust te gunnen een week teruggetrokken in Noord-Spanje. In een zomerhuis met zwembad herlas ik puur voor de meta ‘Zomerhuis met zwembad’ van Herman Koch. Meteen erna begon ik aan ‘Rivieren’ van Martin Michael Driessen. Zoals dan durft gebeuren begonnen beide boeken met elkaar te rijmen. De alcoholist-acteur uit Driessens openingsverhaal leek wel een tweelingbroer van Kochs Ralph Meier.

lees verder